«
»

sam

Przychodzę do domu po pracy. Jak zawsze od dwudziestu lat ok 16.45. Zgrzyta klucz w zamku. Skrzypią drzwi. Przyzwyczaiłem się już do tego, że nikt na mnie nie czeka. Nigdy nie czekał i raczej już czekać nie będzie. Wiele lat temu wybrałem samotność i kroczę tą drogą, jak dotąd konsekwentnie. Lubię przebywać w moim mieszkaniu. Nie chodzę po górach, nie uprawiam sportów, nie przynależę do żadnych kółek, klubów i związków. Kocham moją samotność. Wieczorami, tak jak dziś siadam w pokoju. Ogień w kominku na bukowych szczapach trzaska już spokojnie. Włączam muzykę. Dźwięki płyną spokojnie, sączą się z głośników. Zamykam oczy. I tak jakbym odpływał. Zapadam w krótki sen. Poczym wstaję, dorzucam kilka patyków do kominka i znów zagłębiam się w fotelu. Wystawiam w stronę ognia zmęczone stopy. Niech się grzeją, odpoczywają. Pogrążam się w lekturze. Wszystko jakby spało. Drzemało wokół.

Tags:

This entry was posted on Monday, March 1st, 2010 at 11:23 pm and is filed under Wpisy. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.

Im bliżej końca, tym trudniej. Tym kości bardziej bolą i ręce odmawiają posłuszeństwa. Już nie mogę się doczekać kiedy nadejdzie ta godzina i skończę pracę. Chciałbym już wrócić do domu, zapalić ogień w kominku i usiąść wygodnie w fotelu. Chciałbym posłuchać miłego trzasku płonącego drewna. Nasycić się ciszą. A tu jeszcze wiele godzin pracy przede mną. Zimno dziś i lodowaty zawiewa wiatr. Nie można. Nie można myśleć o czasie.