«
»

Babcia

Często w domu zostawała z dziećmi babcia. Rodzice rano wychodzą do pracy, albo ojciec wyjeżdża na kilka dni. Mama w pracy do późna, bo jeszcze spotkania, konferencje, narady. A tu w domu drobnica taka – półtoraroczne bliźniaki, czteroletni Piotruś i sześcioletnia Marysia. Złota ta nasza babcia i nieoceniona. I na szczęście mieszka niedaleko. Chwała Bogu jest zawsze pod ręką. Bez niej to ja nie wiem, nie wiem jakby to wszystko wyglądało… Rano już przychodzi o siódmej, dźwiga siaty z zakupami, a ja i tak wiem, że jeszcze zdążyła być na mszy. Dziwię się sama skąd w siedemdziesięcioletniej staruszce tyle sił i zdrowia. Czasami mnie to zawstydza. Ja po pracy, późnym popołudniem to mam ochotę tylko głowę do poduszki przyłożyć i spać. A babcia jeszcze prasuje, tu coś zmywa, pranie wiesza, kwiatki podlewa i zawsze ma jeszcze czas, żeby z Marysią pogadać o tym czy o owym.

Tags:

This entry was posted on Friday, March 5th, 2010 at 4:17 pm and is filed under Wpisy. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.

Im bliżej końca, tym trudniej. Tym kości bardziej bolą i ręce odmawiają posłuszeństwa. Już nie mogę się doczekać kiedy nadejdzie ta godzina i skończę pracę. Chciałbym już wrócić do domu, zapalić ogień w kominku i usiąść wygodnie w fotelu. Chciałbym posłuchać miłego trzasku płonącego drewna. Nasycić się ciszą. A tu jeszcze wiele godzin pracy przede mną. Zimno dziś i lodowaty zawiewa wiatr. Nie można. Nie można myśleć o czasie.