«
»

W domu

W domu jesteśmy. Godzina 18.00. Cała rodzina już w domu.
Mama podaje późny obiad. Ojciec po pracy zmęczony. I babcia, co na kości narzeka. Robi szal na drutach w swoim pokoju. I my – sześcioro dzieci w wieku od szesnastu do czterech lat. Jak się cała rodzina schodzi wieczorem czy po południu, to jest w domu dość głośno, jazgotliwie. No i jest jeszcze pies. Mały czarny kundel o imieniu Dżoker, którego moja siostra znalazła parę lat temu. Włóczył się bezpański, biedny taki i wystraszony. Pamiętam wtedy jego ogromne, ufne i wystraszone oczy. Siostra wzięła go do domu, nakarmiła, dała pić i tak został. W tej chwili to już pełnoprawny członek rodziny. Czujnie pilnuje domu i niepozwoli, żeby ktoś obcy wszedł.
Ojciec w fotelu czyta gazetę. Z telewizora sączą się wiadomości. Dzieci! Mamo! Obiad. Zapraszam do stołu! Woła mama z kuchni

Tags:

This entry was posted on Friday, March 5th, 2010 at 4:18 pm and is filed under Wpisy. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.

Im bliżej końca, tym trudniej. Tym kości bardziej bolą i ręce odmawiają posłuszeństwa. Już nie mogę się doczekać kiedy nadejdzie ta godzina i skończę pracę. Chciałbym już wrócić do domu, zapalić ogień w kominku i usiąść wygodnie w fotelu. Chciałbym posłuchać miłego trzasku płonącego drewna. Nasycić się ciszą. A tu jeszcze wiele godzin pracy przede mną. Zimno dziś i lodowaty zawiewa wiatr. Nie można. Nie można myśleć o czasie.