«

Kazek

Kazek! Siadajże już – krzyknął do swojego kompana. Na stole stało już wszystko co potrzeba. Chleb, kiełbasa, ogórki no i oczywiście flaszka żytniej, bez której wszystko tutaj nie miałoby przecież sensu i racji bytu. Bez której jakiekolwiek spotkanie nie mogłoby się odbyć. Wódeczka łączyła, spajała i konstytuowała wszystko. Rozmowy, spotkania towarzyskie, uroczystości rodzinne, transakcje handlowe, sukcesy i porażki sportowe. He He He – Władziu, zarechotał Kazek idąc w stronę stołu i dopinając spodnie. Wszystko jak ta lala, ino ognia w kominku brakuje. Władek też się roześmiał obciągając na spodnie przybrudzony, dziurawy sweter. Pora Kaziu na Telesfora – rzucił i uderzył wnętrzem dłoni w dno flaszki. Przeźroczysty płyn zapienił się w środku przez moment. Tak jest Władziu – Poloneza zacząć czas. Polali wódkę do niewysokich szklanek z grubego szkła.

Tags:

This entry was posted on Friday, March 5th, 2010 at 4:19 pm and is filed under Wpisy. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.

Im bliżej końca, tym trudniej. Tym kości bardziej bolą i ręce odmawiają posłuszeństwa. Już nie mogę się doczekać kiedy nadejdzie ta godzina i skończę pracę. Chciałbym już wrócić do domu, zapalić ogień w kominku i usiąść wygodnie w fotelu. Chciałbym posłuchać miłego trzasku płonącego drewna. Nasycić się ciszą. A tu jeszcze wiele godzin pracy przede mną. Zimno dziś i lodowaty zawiewa wiatr. Nie można. Nie można myśleć o czasie.